زبان آتش

تفنگت را زمین بگذار
که من بیزارم از دیدار این خونبارِ ناهنجار
تفنگِ دست تو یعنی زبان آتش و آهن
من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان کن
ندارم جز زبانِ دل -دلی لبریزِ مهر تو-
تو ای با دوستی دشمن.
 زبان آتش  و آهن
 زبان خشم و خونریزی ست
زبان قهر چنگیزی ست
بیا، بنشین، بگو، بشنو سخن، شاید
فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید.
برادر! گر که می خوانی مرا، بنشین برادروار
تفنگت را زمین بگذار
تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو
این دیو انسان کش برون آید.
تو از آیین انسانی چه می دانی؟
اگر جان را خدا داده ست
چرا باید تو بستانی؟
چرا باید که با یک لحظه غفلت، این برادر را
به خاک و خون بغلطانی؟
گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جویی
و حق با توست
ولی حق را -برادر جان-
به زور این زبان نافهم آتشبار
نباید جست…
اگر این بار شد وجدان خواب آلوده ات بیدار
تفنگت را زمین بگذار…

دانلود تصنیف زیبای زبان آتش با صدای استاد شجریان

دانلود تصنیف زیبای زبان آتش با صدای استاد شجریان

از تهی سر شار

    جویبار لحظه ها جاری

چون صبوحی تشنه کندر خواب بیند آب و اندر آب بیند سنگ

دوستان و دشمنان را می شناسم من

             زندگی را داوست ذلرم مرد را دشمن

وای اما با که باید گفت این من دوستی دارم

              که به دشمنخواهم از او التجا بردن

 

                                                                            شاعر:       م . امید

 بگزار که این مرد بگرید    با این دل چر درد بگرید

آتش نسزد سینه ما را   بگزار که دمسرد بگرید

تا روز هزار میکده راه است   بگزار که شبگرد بگری

یادآر که ابری نرساندی    تا آینه پر گرد بگرید

سبزینه نبستیم به صد عید   بگزار که این زرد بگرید

 

                                                                                       

  (۱)

بی اختیار گریستن

                    تنها میتواند

سر انجام سرگذشتی باشد

                                نا فرجام

اما هر لبخند

سر آغاز امید دیگریست

                                  به فرجام

 

   (۲)

   نه

دیگر شتیاقی به فرار نیست

                         چرا که

                               میدانم

                  آنسوی دریچه های گریز

                               زندانی محدودتر فراهم می آید

    (۳)

   چه کسی به ایثار

                  مغزم را متلاشی میکند

                           تا تیر خلاصی باشد به پایان جان کندنم

                                           الهم انزل فی شهر رمضان

نگفتمت مرو آنجا که آشنات منم       در این سراب فنا چشمه حیات منم

اگر به خشم روی صد هزار سال از من   به عاقبت به من آیی که منتهات منم

نگفتمت که به نقش جهان مشو راضی    که نقش بند سراپرده رضات منم

نگفتم که منم بهر تو یکی ماهی      مرو به خشک که در یای با صفات منم

نگفتمت که چو مرغان به سوی دام مرو   که قوت پرواز و پر و پات منم

نگفتمت که تو را ره زنند و سرد کنند    که آتش و تپش گرمی هوات منم

نگفتمت که صفتهای زشت در تو نهند    که گم کنی که سرچشمه صفات منم

اگر چراغ دلی دانک راه خانه کجاست    اگر خدا صفتی دانک کد خدات منم

 

                                                                                           پیر خانقاه دل      

                                                                      ( حضرت مولانا )

   

                                لعنت

در تمام شب چراغی نيست.

                         در تمام شهر

                                 نيست يک فرياد.

ای خداوندان خوف‌انگيز شب‌پيمان ظلمت‌دوست!

تا نه من فانوس شيطان را بياويزم

در رواق هر شکنجه ‌گاه پنهانی اين فردوس ظلم‌آيين،

تا نه اين شب‌های بی‌پايان جاويدان افسون پايه‌تان را من

به فروغ صدهزاران آفتاب جاودانی‌تر کنم نفرين،ــ

ظلمت‌آباد بهشت گندتان را در به روی من

بازنگشاييد!

 در تمام شب چراغی نيست

                     در تمام روز

                               نيست يک فرياد.

چون شبان بی‌ستاره قلب من تنهاست.

تا ندانند از چه می‌سوزم من، از نخوت زبان‌ام در دهان بسته‌ست.

   راه من پيداست

                پای من خسته‌ست.

پهلوانی خسته را مانم که می‌گويد سرود کهنه‌ء فتحی قديمی را.

با تن بشکسته‌اش،
	تنها

زخم پردردی به‌جامانده‌ست از شمشير و، دردی جان‌گزای از خشم:

اشک می‌جوشاندش در چشم خونين داستان درد،

خشم خونين، اشک می‌خشکاندش در چشم.
در شب بی ‌صبح خود تنهاست.

از درون بر خود خميده، در بيابانی که بر هر سوی آن خوفی نهاده دام

دردناک و خشم‌ناک از رنج زخم و نخوت خود، می‌زند فرياد:

	در تمام شب چراغی نيست
	در تمام دشت
	نيست يک فرياد...
	ای خداوندان ظلمت‌شاد!
	از بهشت گندتان ما را
	جاودانه بی‌نصيبی باد!
	باد تا فانوس شيطان را برآويزم
	در رواق هر شکنجه‌گاه اين فردوس ظلم‌آيين!
	باد تا شب‌های افسون‌مايه‌تان را من
	به فروغ صدهزاران آفتاب جاودانی‌تر کنم نفرين!»

احمد شاملو  ۱۳۳۵

 مگر به خواب ببینم که پیش مایی تو                       که ما اسیر زمینیم و در هوایی تو

زمانه که صدایی نمی رسد به صدا                           از آن خموش نشستم که در صدایی تو

چه ره گرفته صدایت به راه میخانه                            که پیر میکده بنشسته تا در آیی تو

به نغمه ای دل ما می کشی و زنده کنی                   ببین چه معجزه داری مگر خدایی تو

غریب غربت شبهای بی ستاره منم                         بخوان نوای گریه گشا را که آشنایی تو

           

                                                                               تقدیم به استاد همیشه آواز

                                                                               استاد محمد رضا شجریان

روزها میروند بی آنکه ما را حتی از آمدنشان باخبر کنند. میروند همچون جویباری و هر گز باز نخواهد گشت. و ما متحیر که چگونه فرستها را از دست می دهیم بی آنکه کاری از پیش برم .

و تنها و تنها از این همه حسرت می بریم و دلتنگی را به آغوش بر میکشیم

با این همه هنوز امید هست چرا که زیباترین کلام جهان را هنوز از یاد نبرده ایم( دوستت دارم)